as miñas mulleres

Púxemonos os dous de xeonllos, un fronte o outro. Pero eu estaba na cama ela no chan.
Comezou a comerme o carallo mentras eu collia a súa cabeza cas mans, sen forzarlle o movimento, só pola sensación de dominio.

Era inverno, e ela tiña detras un radiador deses electricos. Estaba xusto detras, moi pegado á súa cona.

Non o fixéramos a propósito, pero cando lle metín a pirola tiña a cona coma se fora un forno.

Recomendollo a todos. Só teñan coidado de non mancarse por achegar de mais o radiador, ou podería estropearse a diversión por esa noite.

Amosárama o meu compañeiro de piso, baixando unhas escaleiras. -Esa é ela- Non foi que as repartiramos tal cual, pero entre bombeiros está ben non pisar as mangueiras. Á noite facíamos unha festa no noso piso e viña ela e mais as súas amigas.Díxenlle algo dos seus ollos mentras lle amosaba algo pola fiestra e non foi só por lle agradar, descubrinos no momento.

Non imaxinaba daquela que esa noite ela perdería a virxinidade comigo. O primeiro coito, algo tan sobrevalorado…

Non sei se ela o seguirá lembrando, eu estaba bébedo e pouco lembro, agás a mancha que deixou na saba.

A conductora calaba moito.
Supoño que estaría namorada e por iso calaba, porén non era boa idea.
O moito e ben que me comeu o carallo non puido evitar que deixara de estar a gusto con ela.
Tampouco os seus grandes peitos.
Sempre me culpei de que non chegara a ter orgasmos comigo, nin masturbándoa, nin comendolle a cona, nin metendolle o carallo.
Foi mais do que puiden aturar. ¿Seguiría ainda con ela se finxira orgasmos?

¿Finxirían o resto das mulleres que estiveron comigo? ¿e faríano sempre?

Espero que non. O meu orgullo de macho agarda que non.

Diga o que diga, nada desculpa o mal que me despedín dela, e o dano que lle fixen. Se cadra ela perdóame, eu non.
Por sorte xa non estou ó alcance dos seus dentes.