as miñas mulleres

Hai xa un ano coñecín á doceciña.
Foi nunha cea de amigos.
Gustoume.
Gustoume ela e tamén o seu sostén, que deixaba ver ben ás claras.

Ten un sorriso bonito, sorrí ca boca e cos ollos. E ten as fazulas arreboladas cando vai algo de calor.
Semella que nunca rompeu un prato, e ainda así… Hai algo na súa ollada que di o contrario.

Eu, despois de falar con ela, intuín que quería algo comigo e propuxen que marcharamos.
Non veu, e foillo contar, así que marchei, á najwa.

Era lóxico que me enterara. En realidade tardei ben pouco en sabelo.
Ainda así, calei coma unha puta (ainda sabendo que se enterara todo o mundo na cea).

Coincidín con ela hai pouco noutra cea do mesmo grupo de amigos, non a volvera ver desde aquela.

Insistín, cunha táctica semellante, ou diferente, tanto ten.
O caso é que desta vez pareceulle mellor, tivemos un pequeno achegamento e mesmo rexistreina enteira para ver se levaba armas. Non as levaba. A cousa non puido chegar a mais esa noite por motivos varios.

Non vou agardar un ano mais. Ainda que ¿quen ten presa?