as miñas mulleres

Unha noite saín cunha xente distinta.
Todos, todos, descoñecidos. Homes e mulleres que só tiñamos unha cousa en común: estabamos fora da casa, no mesmo hotel de Madrid.

Ó final da noite fomos quedando só catro, dous homes e dúas mulleres. A historia estaba clara, ainda que non estivera repartida. Claro, como non nos coñeciamos de antes…

Unha das dúas rapazas tiña pinta de querer marcha. Non sei seguro por que, pero penseino así que a vin, supoño que as sensacións á primeira ollada non son sempre erradas.
A outra era mais roqueira, e tampouco tiña mala pinta. Así que, vendo que o outro rapaz era moi parado, ataquei ás dúas. Por turnos, mais ás dúas. Funlles ‘comendo a orella’ ós poucos durante a noite, a ver se algunha das dúas daba sinais de querer darse ó coitelo.

Nun momento dado, unha das rapazas separouse algo dos outros dous e eu medio biqueina. A cousa medio quedou en nada, medio quedou para mais tarde. No taxi, indo os catro xuntos, ela facíame agarimos ca man ás agochadas.

Eu preguntei o piso de cada un: a dos agarimos e o outro rapaz no primeiro, eu no segundo, e a que tiña pinta de querer marcha, que era a que mais me prestaba, no terceiro. A decisión estaba tomada.

Cando subimos díxenlle á rapaza que a acompañaba ó seu piso e no ascensor ó despedila, biqueina. Biqueina con paixón, non de despedida. Non foi de despedida, porque baixou comigo de volta ó meu piso e fodemos coma cans a media noite que quedaba.

Cando levábamos media hora fodendo, alguén petou na porta.
Estaba espido, así que tardei en abrir, e cando cheguei non había ninguén.

Pode que un veciño estivera anoxado polo ruido e chamara á recepción ou viñera en persoa. Eu prefiro pensar que era a outra moza, que viñera buscando o que eu tan claro lle deixara e tan de supeto deixara marchar.

En fin, un soño non convertido en realidade (aquel día)

¿Vos credes que era a rapaza, ou non?